Printversie

Willem Snapper's nieuwsbrief 178, 5 september 2010.

Waarin de Mopti Award van 2010

Woensdagavond 1 september 2010.
Het is eetgroep vanavond, de eerste woensdag van de maand. In gedachten ben ik in Amsterdam, het is de beurt van Gerard. Ik ben benieuwd wat we eten. Bij mij weet ik het wel, een paar stukken konijn uit eigen tuin, gebakken aardappelen en artisjok-harten. Klinkt ook niet slecht toch!
Zojuist is Coumba weggegaan, ik ben sterk geweest, ze vroeg geld te leen, met als onderpand een terrein in Bamako. Ik heb haar duidelijk gemaakt dat ik daar niet aan begin. We hebben heel wat zitten praten en gelukkig niet alleen over geld. Haar vriend Alfousseni is naar Bamako vertrokken en ze hebben zelfs trouwplannen.
Ik ben natuurlijk de afgelopen dagen weer druk bezig geweest met computers. Je stapt van het ene verkeerde been op het andere, ik was dat wel gewend uit Nederland, hier is het niet anders. Mijn laptop wilde niet meer draadloos en ik begreep er niets van. Ook nadat ik die helemaal opnieuw had geïnstalleerd, lukte het niet. Uiteindelijk lag het aan de router van Orange. Op de technische man van Orange hoef ik niet echt te rekenen. De router heb ik zelf maar gereset en opnieuw geïnstalleerd. Vanaf dat moment had ik een wat betere verbinding met het internet. Voor het KLIK-festival moet ik een hele vracht animatiefilmpjes zien te downloaden en met die idioot trage verbinding hier leek dat schier onmogelijke. Toch nu opeens lijkt het te lukken en heb ik er al bijna zes binnen! En ik moet er nog tien. Niets is zo frustrerend als een filmje dat na anderhalf uur op 95% blijft steken. Ik heb toch goede hoop dat het festival as zaterdag door kan gaan.
Zondag kampte ik ook met het probleem van geen stroom, toch heb ik 's-middags heb ik met tang en soldeerbout een laptop gerepareerd, de aansluiting van de voeding was afgebroken. Het uitelkaar halen van een notebook is geen sinecure. Het gaf na een hoop gescheld en getier toch enige voldoening.

Veel mensen dood trouwens, Ton van Duinhoven, Anton Geesink, Laurent Fignon, ik hoop dat ik niemand beledig als ik iemand vergeet.

Vrijdag, 3 september 2010
Eindelijk zijn vannacht alle filmpjes binnengekomen, het heeft de nodige stress opgeleverd, maar nu is het dan zover. Morgen kan het Klik Mopti festival doorgaan. Ik ben vandaag al de hele dag bezig geweest met de voorbereidingen. De nummertjes voor de loterij, prijzen zoeken, het klaarzetten van de filmpjes en het formulier voor de juryleden. De prijzen zijn het belangrijkste. Want als het aan de Moptezen ligt laten ze de animatiefilmpjes voor wat ze zijn. Te weinig aktie, te weinig geweld, ze begrijpen er waarschijnlijk niet zoveel van. De waarde van enige diepgang kennen ze niet, je kunt het ze ook niet kwalijk nemen, daar gaan misschien nog generaties overheen? Toen ik ooit met Bakary het Van Gogh museum bezocht, was zijn belangrijkste opmerking "Dat kan ik ook".
Vanmiddag kwam ook de tweede ijscokar weer langs, ze hebben ons gevonden en het was te verwachten. En ik ben zo goed om iedereen op de binnenplaats een ijsje te geven, dus het worden er elke keer meer. Vandaag waren het er 18. Nog steeds kost het bijna niks, 50 cfa per ijsje, 7,5 eurocent, dus echt koud word ik er ook niet van.
Vanmorgen heb ik op de markt maar weer eens een kilo vlees gekocht, ik maak er nu draadjes van, met een echte rookworst en een pak biologische wijnzuurkool gaan we straks smullen. Die wat bewaart die heeft wat!
De Sanogo's zijn de bioscoop aan het voorbereiden, ze slepen met de speakers en de beamer, ze slepen met banken en stoelen. Ze zijn nog steeds van goud. Ze doen het vanavond voor de film Troye met Brad Pitt, tweeëneenhalf uur aktie. Morgen Klik Mopti!

Om zeven uur konden alle spullen alweer naar binnen worden gebracht, ik had al naar de ietwat donkere lucht gekeken, maar ik verwachtte niet dat daar zoveel regen uit kon komen. De film zal ik bewaren tot volgende week, of misschien dat ik hem zondag vertoon. Het is tenslotte vakantie en alle kinderen hunkeren naar vertier.

Zondag 5 september
Het is al kwart over negenen, ik moet nog helemaal op gang komen. Het was gisteren een heftige dag, ik ben er nog helemaal van bekomen. Het was dus de dag van het festival. En het lijkt allemaal zo simpel, maar in de praktijk valt het tegen. De hele dag ben ik bezig met allerlei kleinigheden, de lootjes, de prijzen. Om half acht is het zover. Voorzichtig opent Sékou de deur en laat de kinderen een voor een binnen, elk krijgt een lootje. Na korte tijd verschijnt Christian en regelt met veel flair dat de boel niet verstopt, als ze op de verkeerde plaats zijn gaan zitten zorgt Christian dat ze een andere plek moeten zoeken. En zoeken is de term op deze avond erg van toepassing is. De 350 lootjes waren om acht uur op en er moeten dus op zijn minst wel 400 mensen zijn geweest. We hebben er heel erg de hand aan gehouden dat ieder kind maar één lootje kon krijgen, niet even naar buiten gaan en terug komen om een extra lootje te bemachtigen. Na de gebruikelijke L&H voorfilm konden we beginnen met het animatie-festival. De hele jury was inmiddels present: Baba, Christian, Dibata, Coumba en Fatoumata. Na anderhalf uur en zeventien filmpjes verder waren de drie populairste filmjes bekend. Een ingekorte herhaling gaf de doorslag, bijval en applaus uit het publiek. De naam kan ik nog niet geven, die wordt bekend gemaakt op het KLIK Animatie festival later in Amsterdam.
Daarna begon dan nog waar het allemaal om te doen is, de loterij. De vorige keren verliep die nogal chaotisch, nu konden we bijna tot het einde de kinderen op de grond houden. Er liepen diverse "ouderen" rond met stok, die de kinderen laag hieldn.
Om half twaalf was het feest ten einde. Er volgde nog een kleine domper, toen bleek dat de mobiele telefoon van Coumba was gestolen, onbegrijpelijk, ze had hem gewoon op haar schoot liggen. Jammer, jammer.
En na het gebruikelijke pilsje met Sékou ben ik als een blok in slaap gevallen.