Printversie

Willem Snapper's nieuwsbrief 246, 22 januari 2012.

Waarin slecht nieuws
en
Waarin meer slecht nieuws

Dinsdag 17 januari 2012
Gelukkig is het festival au Désert in alle rust verlopen, wel deden verhalen de ronde over de extreme kou, temperaturen tot 12 graden.
Vanmorgen echter bereikt mij het bericht dat het Malinese leger slaags is geraakt met Touareg-rebellen, niet met terroristen dus, in de buurt van het stadje Ménaka, tegen de grens met Niger. Het stadje zou zijn verlaten en volgens "welingelichte kringen" zouden de twee partijen strijden om de hegemonie van de stad. Ménaka ligt in een regio waar in eerdere jaren ook af en toe ongeregeldheden waren.

Douti kwam mij vanmorgen vertellen dat er weer geen les is op het Lycée Amadou Dicko. De leerlingen zijn weer in staking en de politie schijnt aanwezig te zijn met veel manschappen en voertuigen. Is hij nou zo dom, of moet ik aan mijzelf twijfelen? Ik krijg niet naar boven wat de schooldirectie van plan is te doen om het geweld op te lossen. "Ja", zegt Douti, "maandag begint de proefwerkweek, dan zullen we worden beschermd door politie en militairen". Maar dat kan toch niet zo doorgaan, vraag ik mijzelf af?
Ik had het vrijdag met Niangaly over de staking . Volgens hem zijn de leerlingen het er niet mee eens dat zij elk jaar een nieuw schoolkostuum moeten kopen. De stof van het vorige jaar is niet meer te koop, dus bieden de commercants nieuwe stoffen aan, in de wetenschap dat ze daar goed aan verdienen. De leerlingen zijn verpicht die stoffen te kopen en er kleren van te laten maken. De uniformen hebben als doel dat de leerlingen er allemaal eender uitzien, zo kun je geen onderscheid maken tussen arme en rijke leerlingen. Vaak vindt de inkoop plaats door de school zelf, zonder twijfel leggen zij er zelf ook nog een bedrag bovenop.

In een artikel in Trouw beschrijft Marcia Luyten hoe Mali vele miljoenen misloopt nu Kadaffi dood is.
Citaat: De Sahara herbergt duizenden gefrustreerde mannen met wapens. De veiligheidsadviseur: "Die laten zich niet met een Westers ontwikkelingsproject omscholen tot loodgieter." En daar houdt het dus niet bij op. De Malinese ex- Libische militairen, meest Touareg, komen bewapend en wel terug. Ondanks de goede bedoelingen van de president ATT zouden deze militairen nu betrokken zijn bij de strijd rond Ménaka. Mali stuurt extra troepen daar naar toe, de, laten we ze rebellen noemen, hebben de telefoonverbindingen van het stadje opgeblazen. Het lijkt erop dat de rebellie van voor 2007 is teruggekeerd. Zie verder de website van Marcia Luyten voor een aantal interessante artikelen.

Woensdag
Kwart over vijf op om Martyn en Sanne op de bus te zetten. 'T is wel vroeg, en ik kom de dag niet lekker op gang.
Ik lees in het nieuws dat er meer weerstand komt tegen de nieuwe code de la famille, die nog steeds niet is geratificeerd door Amadou Toumani Touré. Dat is op zich goed nieuws, al ben ik bang dat de druk niet groot genoeg is. Er wordt in elk geval op gewezen dat de code niet alleen strijdig is met tal van internationale verdragen aangaande de rechten van de mens, maar ook in strijd met de eigen grondwet, waar in artikel 2 staat dat alle geboren Malinezen vrij en gelijk zijn in rechten en plichten. Elke discriminatie die voortkomt uit sociale afkomst, kleur, taal, ras, geslacht, geloof en politieke overtuiging is verboden. Het feit dat een getrouwde vrouw verplicht is haar echtgenoot te gehoorzamen is dus in strijd met de grondwet, evenals het feit dat de man wordt beschouwd als het enig hoofd van het gezin. Van gelijkheid is geen sprake meer. Men wijst ook op een technisch probleem, de code moet binnen 15 dagen na acceptatie in de Assemblée worden uitgevaardigd, die termijn is geruime tijd overschreden.
Maar ook de tegenpartij laat zich niet onberoerd, ze voeren de druk op op de president om de wet snel te ondertekenen.
Tsjongejonge, dit is geen positieve nieuwsbrief, wat er allemaal gebeurt raakt mij diep. Ik leef vooral mee met de onschuldigen die de dupe worden van het onrecht, de ongelijkheid voor de vrouwen, de militairen die de oorlog worden ingedreven, de bevolking, die misschien moet vluchten voor het geweld. Wat mezelf betreft ik ben vooral droef gestemd, ik ben niet bang of iets. Maar ik heb nooit gedacht dat dit soort vreslijke dingen op mijn weg tegen zou komen, dat zoveel onrecht wordt aangedaan aan een land wat van nature zo verschrikkelijk sympatiek is, de Malinezen zijn zulke goede mensen, het land is bovendien goed op weg, het gaat economisch snel beter. Je ziet aan alles dat er vooruitgang is. Nu echter lijkt het land te worden verscheurd door de nieuwe ontwikkelingen.

Het lijkt nu echt oorlog in Mali, Touareg-rebellen proberen het Malinese leger te verdrijven uit een paar belangrijke plaatsen, zoals Aguelhok en Tessalit, in het noorden van Mali. Als ze dat lukt is het noorden voor de rebellen. Het is de vraag of het Malinese leger in staat is de zwaar bewapende rebellen te weerstaan. Het zal zeker moeilijker worden als de rebellen op verschillende plaatsen tegelijk toeslaan, daardoor moet het leger zich opdelen en dat zal hun kracht op de proef stellen. Ik heb toch al niet zoveel fiducie in het Malinese leger. Dat zijn goedaardige mensen, het zijn bepaald geen vechtmachines, ze zijn er niet op uit om mensen het leven zuur te maken. Er is een gerede kans dat de militairen het niet houden en dat misschien het noorden van Mali verloren gaat, er is een gerede kans dat steden en dorpen leeglopen en dat er een vluchtelingenstroom op gang komt richting Gao, Tombouctou en Mopti. De eerste stad die zou kunnen vallen is Aguelhok. Als er geen versterkingen komen dreigt het militaire kamp verloren te gaan, aldus een zegsman woensdag. Er zijn vorige week 200 militaire voertuigen richting het noorden vertrokken, maar wat zijn 200 voertuigen in een terrein van misschien tien tot vijftien maal Nederland?

Donderdag.
Deze morgen vind ik geen nieuws over de strijd in het noorden. Misschien hebben de militairen toch een stuk controle teruggewonnen.
Wel goed nieuws. Ik lees in de krant dat een vrouw in het gemeentehuis heeft geweigerd te trouwen, aangezien de bruidegom niet wilde kiezen voor de monogamie. Een week voor de huwelijksinzegening had de man nog aan haar beloofd dat zij zijn enige vrouw zou zijn. Het feestje eindigde op het gemeentehuis en kwam als een mokerslag aan bij familie en vrienden, zo luidde het bericht.
Ook goed nieuws, Niangaly vertelt mij dat de mankementen aan de compressor zijn verholpen en volgens zijn zeggen doet hij het nu normaal. Jammer dat Niangaly nu net geen tijd heeft om er mee aan de slag te gaan. Hij moet gedurende drie dagen een domonstratie geven met een machine, maar ik krijg niet uit hem waarover het gaat, het heeft niets met de compressor te maken denk ik.

Kwam daarnet een jongen met een laptop waar ik naar moet kijken. Hij legt mij het probleem uit terwijl hij een handjevol pinda's oppeuzelt. Wie schetst mijn verbazing als hij de schillen achteloos op de vloer gooit, gewoon in huis. Een bizarre gewoonte. Maar men is gewend dat de vrouw des huizes elke ochtend alles aanveegt, eventueel dweilt. Dus mag je alles gewoon op de grond gooien. Dan is er ook nog het dienstmeisje, die morgenochtend de boel kan opvegen! Alleen niet bij mij.

Vrijdag
Dag van het leger, maar ik vraag mij af of er veel te vieren valt. Naar nu blijkt heeft de aanval op Aguelhok 47 doden gevergd, onder wie twee militairen. Aguelhok is een klein woestijnstadje, niet ver van de Algerijnse grens, ongeveer 5000 inwoners. Ik moet daar in 1982 doorgekomen zijn op de terugweg naar Nederland, maar ik kan mij daar weinig van herinneren. Er viel waarschijnlijk niets te beleven.

Het slechtste nieuws moet nog komen, ik schreef er woensdag over, De nieuwe Code de la Famille is geratificeerd door de president van Mali. Merde. Terug naar de slavernij, macht aan de mannen. Een delgatie van gelovigen (Haut Conseil Islamique) heeft druk uitgeoefend op de president om niet wachten tot de publieke opinie misschien nog naar de andere kant zou omslaan. Als de nieuwe code echt in strijd is met de grondwet, zou de rechterlijke macht nog iets kunnen uithalen, maar is die niet net zo vegriftigd?

Vrijdagavond, James Bond's laatste film, Quantum of Solace, voor mij hoeft het niet zo, maar zoals gebruikelijk met dit soort films, hij gaat erin als koek. Toch verliet een derde van de mensen de zaal voortijdig vanwege de extreme kou. Tegen het einde liep het kwik terug naar 17 graden. Ik had het met twee truien nog aardig frisjes.

Zaterdag
Vannacht was het 13 graden, alsof het vriest. Nu net, komt Douti handenwrijvend van de kou mij goeiemorgen wensen. Het is een dag zonder veel wetenswaardigheden, al had ik lekker gekookt, een Spaanse ommelet op de manier van lasagna, eieren, laagjes heel dun geschaafde aardappels, uien, tomaten, bieslook, basilicum, tomatenpuree en parmesaanse kaas. Vruchtensalade van papaya en banaan toe. Allemaal wel een beetje in haast vanwege de film, die om kwart over zeven begint.

Zondag 22 januari
Vanmorgen weer vroeg op om Helma en haar vriend Moise op de bus te zetten, om half zeven was ik weer thuis en niet veel later viel het licht weer eens uit. Een dergelijk tijdstip betekent vaak langdurig geen stroom, meestal vanwege werkzaamheden. Zo heel erg is dat niet, ik heb mijn zonnenergie voor de computer en het internet. Later op de dag verwacht ik de Belgische Eva, ik vertrek waarschijnlijk met haar morgen naar de Dogon voor de begrafenis van Joop van Stigt. Ik verwacht vrijdag de 27e januari weer terug te zijn.
Gisteravond de film Le Contrat, een komische film met een spectaculair slot. Niet een must see, maar ook niet onaardig, er zaten diverse zeer komische momenten in en het publiek genoot aan alle kanten. En gelukkig was het wat minder koud.

Toch heb ik net een extra trui aangetrokken, hier binnen is het zelfs niet meer aangenaam, de thermometer doet 20 graden, buiten is het 14 graden met als minimum 13. Het is half negen in de ochtend en het lijkt ijzig koud.